1940: ನಾವು ಹಿಂದೂಗಳಲ್ಲ ಎಂದ ವೀರಶೈವ ಮಹಾಸಭಾ (ಭಾಗ 4)

1904-1940: ಲಿಂಗಾಯತ ಇತಿಹಾಸ ಬದಲಿಸಿದ ಆ ಮೂವತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳು

ಬೆಂಗಳೂರು

ಈ ಲೇಖನ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ಭಾಗ.

ಆ ಮೂವತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, 1940ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಮಹಾಸಭೆಯ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ, 1904ರ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಮಹಾಸಭೆಯೇ ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿತು. ಇದನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿರುವವರು ಯಾರು ಗೊತ್ತೇ? ಡಾ. ಚಿದಾನಂದ ಮೂರ್ತಿಯವರು.

ಇದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ.

ಚಿದಾನಂದ ಮೂರ್ತಿಯವರು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಧರ್ಮದ ವಾದವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದವರು. ವೀರಶೈವ ಮತ್ತು ಲಿಂಗಾಯತ ಒಂದೇ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದವರು.

1904ರಷ್ಟು ಹಿಂದೆಯೇ ಮಹಾಸಭೆ ವೀರಶೈವರು ಹಿಂದೂಗಳೆಂಬ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿತ್ತು, ಆದರೆ 1940ರಲ್ಲಿ ಅದೇ ಮಹಾಸಭೆ ತನ್ನ ನಿಲುವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಿಸಿ ವೀರಶೈವರು ಹಿಂದೂಗಳಲ್ಲವೆಂದು ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿತು ಎಂದು ಅವರು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಇದನ್ನು ಅವರು ಮಹಾಸಭೆಯ ತಪ್ಪೆಂಬಂತೆ, ದೂರು ಹೇಳುವ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.

ಡಾ. ಜಾಮದಾರರು ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತಾರೆ. ಮಹಾಸಭೆಯು ಆ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಿದ ಕಾರಣವನ್ನು ಚಿದಾನಂದ ಮೂರ್ತಿಯವರು ಯಾಕೆ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ?

ಮಹಾಸಭೆಯು ಆ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಿದ ಕಾರಣವನ್ನು ಚಿದಾನಂದ ಮೂರ್ತಿಯವರು ಯಾಕೆ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ?

ಅದೇ ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಆಗಿದೆ.

1940ರ ನಿರ್ಣಯದ ಸಾರಾಂಶ ಹೀಗಿತ್ತು: ಲಿಂಗಾಯತರು ತಾವು ಹಿಂದೂಗಳೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಾರದೆಂಬುದನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಗತ್ಯ.

ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವೆಂದರೆ ಚತುರ್ವರ್ಣ ಮತ್ತು ಚತುರಾಶ್ರಮಗಳುಳ್ಳ ಧರ್ಮ. ಜೈನ ಮತ್ತು ಸಿಖ್ ಧರ್ಮಗಳಂತೆ ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮವೂ ಸ್ವತಂತ್ರ ಧರ್ಮವಾಗಿದೆ.

ಈ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಕಾರಣವೇನು?

ಆ ಮೂವತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬೆಳವಣಿಗೆ ನಡೆದಿತ್ತು. ವಚನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು.
ಹಳಕಟ್ಟಿಯವರು ಮನೆ ಮಾರಿ, ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿ ಅಲೆದು ತಾಳೆಗರಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ವಚನಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದರು. ಸಮಾಜದ ಕೈಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಮೂಲ ಗ್ರಂಥ ದೊರೆತಿತ್ತು. ವೇದ ಆಗಮಗಳ ಕುರಿತು ಆ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಓದಿದ ಮೇಲೆ, 1904ರ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆ ಮೂವತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬೆಳವಣಿಗೆ ನಡೆದಿತ್ತು. ವಚನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು.

ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. 1940ರ ತಿದ್ದುಪಡಿಯು ಮಹಾಸಭೆಯ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಕ್ಷಣ. ಅದನ್ನು ನಾನು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇನೆ. ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವ ದೊಡ್ಡತನವನ್ನು ಆ ಸಂಸ್ಥೆ ತೋರಿಸಿತು.

ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ನನ್ನ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಯಾರೂ ಉತ್ತರಿಸಿಲ್ಲ.

1940ರಲ್ಲಿ ಆ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ನಿರ್ಣಯಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನೂ ರದ್ದುಗೊಳಿಸಲಾಯಿತೇ?

ಗುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಚಕ ವೃತ್ತಿ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಆಗಮ ಕೇಂದ್ರಿತ ತರಬೇತಿ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ರುದ್ರಾಭಿಷೇಕ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಕಳಸಾರೋಹಣ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಣಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಮಡಿವಂತಿಕೆಯೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಣಯ ಬದಲಾಯಿತು. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಏನೂ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಅದೇ ಹಾನಿ. ಹಾನಿ ಎಂದರೆ ನಿಖರವಾಗಿ ಏನು? ಹಾನಿ ಎಂದರೆ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನೇ ಮಾಡಿದವು ಎಂದಲ್ಲ. ಹಾನಿ ಎಂದರೆ ಈ ಕೆಳಗೆ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ ಹಾಗೆ:

ಒಂದು ಸಮಾಜವು ತನ್ನ ಗೌರವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ದಾರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಿತು. ಆ ದಾರಿ ಹೊರಗಿನ ಗೌರವವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತು.

ಆದರೆ ಅದೇ ದಾರಿ, ಆ ಸಮಾಜದ ಒಳಗೆ, ಅದು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು.
ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದ ಶೂದ್ರ ಎಂಬ ಕಳಂಕವನ್ನು ಅಳಿಸಲು ಹೋಗಿ, ಒಳಗೆ ನಮ್ಮದೇ ಜನರಿಗೆ ಭಕ್ತ ವರ್ಗ ಎಂಬ ಹೊಸ ಕಳಂಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡೆವು.

1940ರಲ್ಲಿ ಆ ದಾರಿ ತಪ್ಪೆಂದು ಸಂಸ್ಥೆಯೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಮೇಲೂ, ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.

ಇದು ಆರೋಪವಲ್ಲ. ಇದು ಲೆಕ್ಕ.

ಡಾ. ಡಿ.ಸಿ. ಪಾವಟೆಯವರ ಒಂದು ಮಾತಿನಿಂದ ಈ ಭಾಗವನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವರು ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ವೀರಶೈವ ಮಹಾಸಭೆಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದ ಹೆಸರಾಂತ ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ಞರು. ಕರ್ನಾಟಕ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಉಪಕುಲಪತಿ, ಪಂಜಾಬಿನ ರಾಜ್ಯಪಾಲರಾಗಿದ್ದರು.

1973ರ ಡಿಸೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ‘ಲಿಂಗಾಯತರೊಳಗೇ ತಾವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆಂದು ಕೆಲವರು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದುಃಖಕರವಾದ ಸಂಗತಿ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ,’ ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದರು.

ಈ ಲೇಖನ ದೂರಿನಿಂದ ಮುಗಿಯಬಾರದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಮೂರು ಸ್ಪಷ್ಟ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇವು ಯಾವುವೂ ದೊಡ್ಡ ಬೇಡಿಕೆಗಳಲ್ಲ.

ಮೊದಲನೆಯದು, ಅಖಿಲ ಭಾರತ ವೀರಶೈವ ಲಿಂಗಾಯತ ಮಹಾಸಭೆಯ ಬಳಿ ಇರುವ ಹಳೆಯ ಅಧಿವೇಶನಗಳ ನಡಾವಳಿಗಳನ್ನು ಸಂಶೋಧಕರಿಗೆ ತೆರೆದಿಡಬೇಕು. 1904ರಿಂದ 1940ರವರೆಗಿನ ಎಲ್ಲ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನೂ ಡಿಜಿಟಲ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು. ಶತಮಾನದ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಇದು ಹೆಮ್ಮೆಯ ಕೆಲಸವೇ ಹೊರತು ಮುಜುಗರದ್ದಲ್ಲ.

ಎರಡನೆಯದು, ಶಿವಯೋಗ ಮಂದಿರ ತನ್ನ ಇಂದಿನ ಪಠ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು. ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗಿದ್ದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಸಮಾಜದ ಮುಂದೆ ಇಡಬೇಕು.

ಮೂರನೆಯದು, ಇಂದು ನಮ್ಮ ಮಠ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಕ್ಕೆ ವಚನಗಳ ಆಧಾರವಿದೆ ಮತ್ತು ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿದ್ವಾಂಸರ ಸಮಿತಿಯೊಂದು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ವರದಿಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

ಈ ಮೂರೂ ಕೆಲಸಗಳಾದರೆ ಈ ಚರ್ಚೆ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ.

ನನ್ನ ಮನದಾಳದ ಮಾತು: ಈ ಇಡೀ ಬರಹದಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದೇ ವಿಷಯದ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ — ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದಿಂದಲೂ ಕೆಟ್ಟ ಪರಿಣಾಮ ಬರಬಹುದೇ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಕಾಳಜಿ.

ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಕೆಟ್ಟವರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದರು.

ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಕೆಟ್ಟವರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದರು.

ಸಮಾಜ ಶೂದ್ರ ಎಂಬ ಪಟ್ಟದ ಕೆಳಗೆ ನರಳುತ್ತಿತ್ತು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ವಚನಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಸಂಘಟನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷಣವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಂಥ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನು ಹಿಡಿದರು.

ಆದರೆ ಅವರು ಹಿಡಿದದ್ದು ವರ್ಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಏಣಿಯನ್ನು. ಮತ್ತು ಆ ಏಣಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯೊಳಗೇ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿತು.

ಇಂದು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಸಾವಿರ ವಚನಗಳಿವೆ. ಹಳಕಟ್ಟಿಯವರು, ಕಲಬುರ್ಗಿಯವರು, ವೀರಣ್ಣ ರಾಜೂರರು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ನೂರಾರು ಮಂದಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಸವೆಸಿ ಅವುಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಶಿಕ್ಷಣವಿದೆ, ರಾಜಕೀಯ ಬಲವಿದೆ, ಆರ್ಥಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಗಾಬರಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಈಗ ನಮಗಿಲ್ಲ.

ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವುದು ಅವರಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಗೌರವವಲ್ಲ.

ಅವರು ಯಾವ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಆ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರೋ ಆ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅವರೇ 1940ರಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಗೌರವ. ಅವರು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡರು. ನಾವು ಏಕೆ ಹಿಂದೆ ಉಳಿಯಬೇಕು?

ಬಸವಣ್ಣನವರ ಧರ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದ. ಆ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವುದು ದ್ರೋಹವಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದೇ ದ್ರೋಹ.

ನಾಳೆ ಭಾಗ 5: ವೈದಿಕತೆ ಬಿಡದೆ ಹಿಂದೂಗಳಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಲಿಂಗಾಯತರು

ಶಿವಯೋಗ ಮಂದಿರ ಕಲಿಸಿದ ವೈದಿಕತೆ; ಮಡಿವಂತಿಕೆ ಹಿಡಿದ ಸಮಾಜ (ಭಾಗ 3)

ಬಸವ ಮೀಡಿಯಾ ವಾಟ್ಸ್ ಆಪ್ ಗುಂಪು ಸೇರಲು ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
https://chat.whatsapp.com/KwtAu0MkQzPIzsDZf3EOP6