ಪ್ರಭುಲಿಂಗಲೀಲೆ : ಒಂದು ಸಮಗ್ರ ಚಿಂತನೆ 9
ಸಿದ್ಧರಾಮರೊಳಗಿನ ‘ನನ್ನ ಮಠ’, ‘ನನ್ನ ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ’ಎಂಬ ಮಮಕಾರವನ್ನು ಕೂಡ ಪ್ರಭುದೇವರು ಕರಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವರನ್ನು ‘ನನ್ನದು’ಎಂದು ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುವ ಭಾವನೆಯಿಂದ ದೇವರ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕ ಸ್ವರೂಪದ ಅರಿವಿನ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವರು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ವಾಮ್ಯದಲ್ಲಿರುವವನಲ್ಲ. ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾದ ಪರಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕಾದರೆ ‘ನನ್ನದು’ಎಂಬ ಮಮಕಾರದ ಗೋಡೆಯನ್ನು ಒಡೆದು ಹಾಕಬೇಕು. ಮಠವೂ ನನ್ನದು ಅಲ್ಲ, ದೇವರೂ ನನ್ನದು ಅಲ್ಲ, ಸೇವೆಯೂ ನನ್ನದು ಅಲ್ಲ, ನಾನು ಕರ್ತನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸಾಧಕನು ತಲುಪಿದಾಗ ಕರ್ತೃತ್ವದ ಅಹಂಕಾರ ಕರಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಲಿಂಗಾದ್ವೈತದ ಆಂತರಿಕ ಅರ್ಥದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುವ ದಾರಿ.
ಪ್ರಭುದೇವರ ಉಪದೇಶದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹದ ವಿಚಾರವೂ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಸಿದ್ಧರಾಮರು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಜಯಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಭುದೇವರು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗಿಂತ ಅವುಗಳ ನಾಯಕನಾದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೊದಲು ಜಯಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ, ಮೂಗು, ನಾಲಿಗೆ, ಚರ್ಮ ಇವುಗಳು ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವೇ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳಿಗೆ ದಿಕ್ಕು ನೀಡುವುದು ಮನಸ್ಸು. ಮನಸ್ಸು ವಿಷಯಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹರಿದರೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಅದರ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ತಡೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಿತು, ಅದರ ಚಂಚಲತೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಮನಸ್ಸು ಬಹಿರ್ಮುಖವಾದಾಗ ಅದು ಸುಖ-ದುಃಖಗಳ ಮೂಲವಾಗುತ್ತದೆ; ಅಂತರ್ಮುಖವಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾದಾಗ ಅದು ಮುಕ್ತಿಯ ದಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಯೋಗಸಾಧನೆಯ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ದೇಹವಲ್ಲ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸು.
ಪ್ರಭುದೇವರು ಬಾಹ್ಯ ಕರ್ಮಗಳ ಮಿತಿಯನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ದಾನ, ಧರ್ಮ, ವ್ರತ, ಪೂಜೆ, ಕೀರ್ತಿ ಮತ್ತು ಲೋಕಸೇವೆಯಂತಹ ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳು ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು; ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಫಲವಾಗಿ ದೊರೆಯುವ ಸ್ವರ್ಗಸುಖವೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಜನನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕರ್ಮಫಲದ ಅಪೇಕ್ಷೆಯಿಂದ ಮಾಡುವ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳು ಅಂತಿಮ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಲಾರವು. ಬಾಹ್ಯ ಸತ್ಕರ್ಮದ ಜೊತೆಗೆ ಅಂತರಂಗದ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವೂ ಬೆಳೆಯಬೇಕು ಎಂಬುದು ಪ್ರಭುದೇವರ ಸಂದೇಶ. ಬಾಹ್ಯ ಕರ್ಮವು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಲು ನೆರವಾಗಬಹುದು; ಆದರೆ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪದ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವೇ ಅಂತಿಮ ಗುರಿ.
ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಸಿದ್ಧರಾಮರ ಜೀವನದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ನೋಡಿದಾಗ ಪ್ರಸಂಗದ ಆಳ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಿದ್ಧರಾಮರು ಲೋಕಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಅಪಾರವಾದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಕೆರೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾರೆ, ದೇಗುಲಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಜನಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಭುದೇವರು ಅವರ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅದರೊಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ ಕರ್ತೃತ್ವಭಾವವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾರೆ. ‘ನಾನು ಮಾಡಿದೆ’ ಎಂಬ ಭಾವವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮವೇ ನಿಷ್ಕಾಮಕರ್ಮದತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಕಾರ್ಯವು ದೊಡ್ಡದೋ ಚಿಕ್ಕದೋ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ ಅದನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿದೆ ಎಂಬುದೇ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಸಿದ್ಧರಾಮರ ಕರ್ಮಯೋಗವು ಪ್ರಭುದೇವರ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಆತ್ಮಯೋಗದ ಕಡೆಗೆ ವಿಕಸಿಸುತ್ತದೆ.
ಆನೆ ಕೆಸರೊಳಗದ್ದಿಬಿದ್ದಡೆ
ತಾನೆ ತನ್ನಯ ಭುಜಬಲದ ಸುಯಿ
ದಾನದಿಂದೊಡನೇಳ್ವುದಲ್ಲದೆ ಯಾರು ನೆಗಹುವರು
ನೀನೆ ತಪ್ಪಿದ ನಿನ್ನ ನಿಜವನು
ನೀನೆ ಸಾಧಿಸಿಕೊಂಡೆಯಾದೆಡೆ
ನೀನೆ ಸದ್ಯೋನ್ಮುಕ್ತನೈ ರಾಮಯ್ಯ ಕೇಳೆಂದ
ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕವಿ ನೀಡುವ ಆನೆಯ ದೃಷ್ಟಾಂತ ಅತ್ಯಂತ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವ ಆನೆ ತನ್ನ ಅಪಾರವಾದ ದೈಹಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿದಷ್ಟೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಹೊರಗಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಸಂಸಾರದ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬಂಧನದ ಮೂಲವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ಕೆಸರು ಸಂಸಾರದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಆನೆಯ ಭುಜಬಲವು ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ಕರ್ಮಪ್ರಯತ್ನವು ಈ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವ ಆನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನದಂತಾಗಬಹುದು. ಹೀಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭು ಸಿದ್ಧರಾಮರಿಗೆ ಆತ್ಮೋದ್ಧಾರದ ನಿಜವಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ.
‘ರಾಜನಾದ ಆತ್ಮನು ಆರೋಗಿಸುವ ಅಮೃತವನ್ನು ವಿಷಯಗಳ ಬೆನ್ನಟ್ಟುವ ಇಂದ್ರಿಯಗಳೆಂಬ ನಾಯಿಗಿಕ್ಕದೆ, ಯೋಗಿಯಾದ ನೀನು ನಿನ್ನ ನಿರ್ಮಲಾಂತಃಕರಣವನ್ನು ಕರ್ಮದ ಕೋಟಲೆಗೆ ವ್ಯಯ ಮಾಡದೆ ಆತ್ಮಲಿಂಗಾನುಸಂಧಾನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿದೆಯಾದರೆ ನಿನಗೆ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಹುಮುಖವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಮನವನ್ನು ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸು. ಇಷ್ಟಲಿಂಗ ಪ್ರಾಣಲಿಂಗ ಭಾವಲಿಂಗ ಈ ಮೂರೂ ಲಿಂಗಗಳ ಅನುಸಂಧಾನವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿ ಪರಂಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಪರಮ ಯೋಗಿಯಾಗು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಾಧಕರಂತೆ ಮುಕ್ತನಾಗುವ ಯುಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಬಳಲುವುದು ನಿನ್ನಂತಹ ಯೋಗಿಯಾದವನಿಗೆ ಶೋಭಿಸದು. ಜ್ಞಾನಿಯಾದವನು ಆತ್ಮಾನಂದ ದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಮರೆದು ಸ್ವಯಂಲಿಂಗನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಿರ್ದೇಹಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆನಂದ ಸ್ವರೂಪಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಲಿಂಗಾದ್ವೆöತ ಜ್ಞಾನ ಸಂಪನ್ನನಾದ ಮೇಲೆ ಜೀವನಿಗೆ ಕರ್ಮದ ಲೇಪವಿರುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಸಿದ್ಧರಾಮನಿಗೆ ಪ್ರಭು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಇದರ ಮುಂದಿನ ಹಂತವಾಗಿ ಪ್ರಭುದೇವರು ಇಷ್ಟಲಿಂಗ, ಪ್ರಾಣಲಿಂಗ ಮತ್ತು ಭಾವಲಿಂಗಗಳ ಅನುಸಂಧಾನದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ಧರಿಸುವ ಇಷ್ಟಲಿಂಗದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಸಾಧನೆ ಕ್ರಮೇಣ ಪ್ರಾಣದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ಲಿಂಗಾನುಭವಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಭಾವದ ಆಂತರಿಕ ಏಕತ್ವಕ್ಕೆ ಸಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ತಾತ್ವಿಕ ಸಂದೇಶ ಇಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ. ಲಿಂಗವು ಕೇವಲ ಹೊರಗಿನ ಪೂಜೆಯ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ ಸಾಧಕನ ಅಂತರಂಗದ ಚೈತನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಬೇಕು. ಈ ಅನುಸಂಧಾನ ಗಾಢವಾದಾಗ ಸಾಧಕನು ಪರಂಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸುವ ಪರಮಯೋಗದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಜೀವ ಮತ್ತು ಲಿಂಗದ ನಡುವೆ ಇರುವ ದ್ವೈತಭಾವ ಕ್ರಮೇಣ ಕರಗುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮತತ್ತ್ವದ ಅರಿವಿನಿಂದ ‘ನಾನು’ ಎಂಬ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾಭಾವ ಕ್ಷೀಣಿಸಿ ಲಿಂಗಾದ್ವೈತದ ಅನುಭವ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಭುದೇವರ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಸಿದ್ಧರಾಮರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಪರಿವರ್ತನೆ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದದ್ದು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕರ್ಮ, ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರು, ತಮ್ಮ ದೇವರು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಸಾಧನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ಸಿದ್ಧರಾಮರು ಕ್ರಮೇಣ ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಸಾಧನೆಯನ್ನೂ ಪರಮತತ್ತ್ವಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಪಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಅಹಂಕಾರ ಕರಗುತ್ತದೆ, ಮಮಕಾರ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ವಿವೇಕೋದಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಶರಣಾಗತಿಯ ಭಾವ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಈ ಪರಿವರ್ತನೆಯೇ ಗುರುಕರುಣೆಯ ನಿಜವಾದ ಫಲ. ಗುರುವು ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಕೇವಲ ಮಂತ್ರವನ್ನೋ ತತ್ತ್ವವನ್ನೋ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನೊಳಗಿನ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅವನಿಗೇ ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸಿದ್ಧರಾಮರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭುದೇವರು ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ಈ ಪ್ರಸಂಗದ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಸಂದೇಶವೆಂದರೆ ಬಾಹ್ಯ ಸಾಧನೆಯಿಂದ ಅಂತರಂಗದ ಸಾಧನೆಗೆ ಸಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದು. ಸಮಾಜಸೇವೆ ಅಗತ್ಯ, ಕರ್ಮ ಅಗತ್ಯ, ಭಕ್ತಿ ಅಗತ್ಯ, ದೇವಾಲಯ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೂ ತಮ್ಮದೇ ಸ್ಥಾನವಿದೆ; ಆದರೆ ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಸಾಧನೆಯೇ ಅಹಂಕಾರದ ಹೊಸ ರೂಪವಾಗಬಹುದು. ಸಿದ್ಧರಾಮರಂತಹ ಮಹಾನ್ ಕರ್ಮಯೋಗಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅಹಂಕಾರದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಛಾಯೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅದನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಪ್ರಭುದೇವರ ಕ್ರಮವು ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಚಾಮರಸನ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಸಂಗವು ಗುರು-ಶಿಷ್ಯ ಸಂಬಂಧದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೂ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾದ ಗುರು ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಕೇವಲ ಮೆಚ್ಚಿಸುವವನಲ್ಲ; ಅವನ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಸತ್ಯದ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸುವವನು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗುರುವಿನ ಮಾತು ಕಠಿಣವಾಗಬಹುದು, ಅವನ ನಡೆ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದರ ಅಂತಿಮ ಉದ್ದೇಶ ಶಿಷ್ಯನ ಆತ್ಮೋನ್ನತಿಯೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಭುದೇವರ ಕಠಿಣತೆ ಹೊರಗೆ ಕಾಣಿಸಿದರೂ ಅದರ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಅಪಾರವಾದ ಕರುಣೆ ಇದೆ. ಸಿದ್ಧರಾಮರ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿ, ಅವರೊಳಗಿನ ಜ್ಞಾನಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುವುದೇ ಆ ಕಠಿಣತೆಯ ಉದ್ದೇಶ.
ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರಭುಲಿಂಗಲೀಲೆ ಯಲ್ಲಿನ ಸಿದ್ಧರಾಮ-ಪ್ರಭುದೇವರ ಈ ಪ್ರಸಂಗವು ಒಬ್ಬ ಮಹಾಕರ್ಮಯೋಗಿಯ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪರಿಪಕ್ವತೆಯ ಕಥೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸಮಾಜೋದ್ಧಾರದ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಸಿದ್ಧರಾಮರು, ಗುರುಕೃಪೆಯಿಂದ ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅಹಂಕಾರ, ಮಮಕಾರ, ಕೋಪ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಪಾತಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಶರಣಾಗತಿ, ಸಮತೆ, ಮನೋನಿಗ್ರಹ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ, ನಿಷ್ಕಾಮಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಲಿಂಗಾನುಸಂಧಾನದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಬಾಹ್ಯ ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನನ ಆರಾಧನೆಯಿಂದ ಅಂತರಂಗದ ಲಿಂಗತತ್ತ್ವದ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದ ಕಡೆಗೆ ಅವರ ಪಯಣ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.
ಇದೇ ಈ ಪ್ರಸಂಗದ ಜೀವಾಳ. ಚಾಮರಸನು ಸಿದ್ಧರಾಮರ ಜೀವನದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ರೂಪಕವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ, ನಿಜವಾದ ದೇವಾಲಯವು ಮನುಷ್ಯನ ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದೆ, ನಿಜವಾದ ಯೋಗವು ಮನಸ್ಸಿನ ಸಮತೆಯಲ್ಲಿ ಇದೆ, ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತಿ ಮಮಕಾರರಹಿತ ಶರಣಾಗತಿಯಲ್ಲಿ ಇದೆ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಮುಕ್ತಿ ಆತ್ಮಲಿಂಗದ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂಬ ಶಾಶ್ವತ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಭುದೇವರ ಗುರುಕರುಣೆಯಿಂದ ಸಿದ್ಧರಾಮರ ಅಹಂಕಾರ ಕರಗಿ, ಅವರೊಳಗೆ ವಿವೇಕೋದಯವಾಗಿ, ಆತ್ಮಸಮರ್ಪಣೆಯ ಭಾವ ಜಾಗೃತವಾಗಿ, ಅವರು ಪರಮತತ್ತ್ವದ ಅನುಭೂತಿಯ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಸಿದ್ಧರಾಮರ ಈ ಪ್ರಸಂಗವು ಪ್ರಭುಲಿಂಗಲೀಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕಥನಾತ್ಮಕ ಘಟನೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ಸಾಧಕನ ಅಂತರಂಗ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಮಹತ್ವದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಾಠವಾಗಿ ಶಾಶ್ವತ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ.
ಬಸವ ಮೀಡಿಯಾ ವಾಟ್ಸ್ ಆಪ್ ಗುಂಪು ಸೇರಲು ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
https://chat.whatsapp.com/JtGWW38lyFrDf4kKL0aXGH
