ಪ್ರಭುಲಿಂಗಲೀಲೆ : ಒಂದು ಸಮಗ್ರ ಚಿಂತನೆ 13
ಮರುಳಶಂಕರದೇವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಅಪೂರ್ವ ಘಟನೆಯೊಂದು ಅವರ ಆಂತರಿಕ ಸಾಧನೆಯ ಅಗಾಧತೆಯನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಹೊರಗಣ್ಣಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಂತೆ ತೋರುವ ಆ ಘಟನೆಯೊಳಗೆ ಶರಣತತ್ತ್ವದ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಸತ್ಯವೊಂದು ಅಡಗಿದೆ. ಭಕ್ತಿ ತನ್ನ ಪರಿಪಕ್ವತೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಅದು ಆಚರಣೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಸಾಧಕನ ಸ್ವಭಾವವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಧನೆ ತನ್ನ ಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಅದು ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಸಹಜಾನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಮರುಳಶಂಕರದೇವರ ಬದುಕು ಇಂತಹ ಪರಿಪಕ್ವ ಭಕ್ತಿಯ ಅಪೂರ್ವ ಪ್ರತಿರೂಪ.
ಚನ್ನಬಸವಣ್ಣನವರು ಮರುಳಶಂಕರದೇವರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವಾಗ ಹೀಗೆ ನುಡಿಯುತ್ತಾರೆ:
“ಮಾಡಬಾರದ ಭಕ್ತಿಯನೆ ಮಾಡಿ,
ನೋಡಬಾರದ ನೋಟವನೆ ಕೂಡಿ,
ಸ್ತುತಿಸುವರೆ ಸ್ತುತಿಗೆ ಬಾರದ, ಮುಟ್ಟುವರೆ ಮುಟ್ಟಬಾರದ
ಬಟ್ಟಬಯಲಾಗಿ ಹೋದ ಮರುಳುಶಂಕರದೇವರ
ಮಹಾತ್ಮೆಗೆ ನಮೋ ನಮೋ ಎಂದು ಬದುಕಿದೆನ ಕಾಣಾ,
ಕೂಡಲಚೆನ್ನಸಂಗಮದೇವಾ.”
ಈ ವಚನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿಯೂ ಮರುಳಶಂಕರದೇವರ ಅನುಭಾವದ ಅಗಾಧತೆಯ ಒಂದು ಮಹಿಮೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಭಕ್ತಿಯ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಸಾಗಿದ ಭಕ್ತಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆದ ದೃಷ್ಟಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ತುತಿಯ ಮಿತಿಗಳಿಗೆ ಸಿಗದ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ಪರ್ಶದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಮೀರಿದ ಅನುಭವ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ಸಂಕೇತಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
“ಮಾಡಬಾರದ ಭಕ್ತಿಯನೆ ಮಾಡಿ” ಎಂಬ ಮಾತು ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ‘ಮಾಡಬಾರದ’ ಎಂಬುದು ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದಲ್ಲ; ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಭಕ್ತಿಯ ಮಿತಿಯನ್ನು ಮೀರುವ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಭಕ್ತಿಯು ಹೊರಗಿನ ಆಚರಣೆಗಳ ಹಂತವನ್ನು ದಾಟಿ ಅಂತರಂಗದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮರ್ಪಣೆಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದಾಗ, ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಳತೆಗಳಿಗೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮರುಳಶಂಕರರ ಭಕ್ತಿ ಅಂತಹದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಅವರಿಗೆ ಭಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ದೇವರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮಯವಲ್ಲ. ಭಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಅವರ ಉಸಿರು. ಭಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಅವರ ಬದುಕು. ಭಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಅವರ ಅಂತರಂಗದ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿತ್ತು.
“ನೋಡಬಾರದ ನೋಟವನೆ ಕೂಡಿ” ಎಂಬುದೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಮೀರಿದ ಅನುಭಾವದ ಸಂಕೇತ. ಲೋಕದ ಕಣ್ಣು ರೂಪವನ್ನು ನೋಡುತ್ತದೆ; ಅನುಭಾವಿಯ ಕಣ್ಣು ರೂಪದ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ನೋಡುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾಣುವುದು ದೇಹ; ಜ್ಞಾನಿಯ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾಣುವುದು ಚೈತನ್ಯ. ಹೊರಗಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವುದು ಜಂಗಮ; ಅನುಭಾವದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವುದು ಜಂಗಮದಲ್ಲಿರುವ ಲಿಂಗತತ್ತ್ವ. ಮರುಳಶಂಕರದೇವರು ಅಂತಹ ಅಂತರ್ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಪಡೆದವರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲೂ ಶಿವತತ್ತ್ವದ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಾಣುವಷ್ಟು ಅದು ಒಳಮುಖವಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರ ನೋಡುವಿಕೆಯೇ ಒಂದು ಸಾಧನೆ. ಅವರ ಮೌನವೇ ಒಂದು ವಚನ. ಅವರ ಬದುಕೇ ಒಂದು ಅನುಭಾವವಾಗಿತ್ತು.
“ಸ್ತುತಿಸುವರೆ ಸ್ತುತಿಗೆ ಬಾರದ” ಎಂಬುದು ಅವರ ಮಹಿಮೆಯ ಅಳತೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಮಹಾತ್ಮನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಿಡಿದಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಒಂದು ಬಟ್ಟಲಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಲಾಗದಂತೆ, ಅನುಭವದ ಅನಂತತೆಯನ್ನು ಕೆಲವೇ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮರುಳಶಂಕರರ ಮಹಿಮೆಯೂ ಅಂತಹದ್ದೇ. ಅವರನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹೊಗಳಿದರೂ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಅವರ ಅನುಭಾವದ ಮುಂದೆ ಸಣ್ಣದಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರನ್ನು ಎಷ್ಟು ವರ್ಣಿಸಿದರೂ ವರ್ಣನೆಯಾಚೆ ಉಳಿಯುವ ಒಂದು ನಿಗೂಢತೆ ಅವರೊಳಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಮಹಿಮೆ ಅವರು ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಅವರ ಅಂತರಂಗದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಇತ್ತು.
“ಮುಟ್ಟುವರೆ ಮುಟ್ಟಬಾರದ” ಎಂಬ ಮಾತು ಕೂಡ ಅವರ ಅನುಭವದ ಅಸಾಧಾರಣತೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ಪರ್ಶವು ದೇಹವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಲುಪುತ್ತದೆ; ಮಹಾತ್ಮರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವು ಚಿತ್ತವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ. ದೇಹದ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕಿಂತ ಅನುಭವದ ಸ್ಪರ್ಶವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಒಬ್ಬ ಮಹಾತ್ಮನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಮನಸ್ಸಿನ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಒಂದು ದೃಷ್ಟಿ ಜೀವನದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು. ಒಂದು ಮೌನವೇ ಒಂದು ಮಹಾಗ್ರಂಥದಷ್ಟು ಉಪದೇಶ ನೀಡಬಹುದು. ಮರುಳಶಂಕರದೇವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವೂ ಅಂತಹ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು.
ಅವರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಚನ್ನಬಸವಣ್ಣನವರು “ಬಟ್ಟಬಯಲಾಗಿ ಹೋದ ಮರುಳಶಂಕರದೇವರ ಮಹಾತ್ಮೆ” ಎಂದು ಕರೆದಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ. ‘ಬಟ್ಟಬಯಲು’ ಎಂದರೆ ಮುಚ್ಚುಮರೆ ಇಲ್ಲದ, ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನಾವರಣಗೊಂಡ, ಎಲ್ಲ ಬಂಧನಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿ ನಿಂತ ವಿಶಾಲವಾದ ಅನುಭವದ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂಬ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅರ್ಥವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.
ಸಾಧಕನ ಪಯಣವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಳಗಿನ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಜ್ಞಾನದತ್ತ, ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯತ್ತ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಸಮರ್ಪಣೆಯತ್ತ, ರೂಪದಿಂದ ಅರೂಪದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಾ ಕೊನೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಮುಚ್ಚುಮರೆಯಿಲ್ಲದ ಆತ್ಮಾನುಭವದ ವಿಶಾಲ ಬಯಲಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ‘ನಾನು’ ಎಂಬ ಸೀಮಿತ ಭಾವನೆ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತದೆ. ‘ನನ್ನದು’ ಎಂಬ ಭಾವ ಕರಗುತ್ತದೆ. ಜೀವ ಮತ್ತು ಲಿಂಗದ ನಡುವಿನ ಭೇದಭಾವ ಸಡಿಲಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮರುಳಶಂಕರದೇವರ ಜೀವನವನ್ನು ಈ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣದ ಪರಿಪಕ್ವ ರೂಪವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು.
ಅವರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವನದ ನಡುವೆಯೇ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿದರು. ಅವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನ ವೈಭವ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜಸಿಕತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಪ್ರಚಾರ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರ ಮೌನದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಶಿವಾನುಭವದ ಸಾಗರವಿತ್ತು.
ಇಂತಹ ಮಹಾತ್ಮರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಭಾವದ ಕಣ್ಣು ಬೇಕು. ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭುವಿನಂತಹ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮರುಳಶಂಕರರೊಳಗಿನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದುದೇ ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ. ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಹಾತ್ಮನ ದೃಷ್ಟಿ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಮರುಳಶಂಕರದೇವರ ಘಟನೆಯು ಇಂದಿನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದಾದರೂ, ಅದರ ಒಳಗಿರುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂದೇಶ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಮಹತ್ವ ಅವನ ಬಾಹ್ಯ ವೇಷದಲ್ಲಿಲ್ಲ; ಅವನ ಚಿತ್ತದ ಪರಿಶುದ್ಧತೆಯಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಅವನ ಜ್ಞಾನವು ಅವನ ಮಾತಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ; ಅವನ ಅನುಭವದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಅವನ ಭಕ್ತಿ ಅವನು ಮಾಡುವ ಆಚರಣೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ; ಅವನ ಸಮರ್ಪಣೆಯ ಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಚನ್ನಬಸವಣ್ಣನವರು ಮರುಳಶಂಕರದೇವರ ಮಹಾತ್ಮೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ:
ಮರುಳಶಂಕರದೇವರ ಮಹಿಮೆ ಬಸವಣ್ಣನ ಕಾಲದ ಶರಣ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿದೆ. ಕಲ್ಯಾಣದಲ್ಲಿ ಬಸವಣ್ಣನ ಕೀರ್ತಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಸಾಧಕರು, ಶರಣರು, ಜಂಗಮರು, ಭಕ್ತರು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಆ ಮಹಾಸಮೂಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಸಾಧನೆಯ ಸ್ವರೂಪ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಯಾರೋ ಕಾಯಕದ ಮೂಲಕ ಶಿವನನ್ನು ಕಂಡರು; ಯಾರೋ ದಾಸೋಹದ ಮೂಲಕ; ಯಾರೋ ವಚನದ ಮೂಲಕ; ಯಾರೋ ವಿರಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ; ಮತ್ತಾರೋ ಮೌನಾನುಭವದ ಮೂಲಕ.
ಮರುಳಶಂಕರದೇವರು ಈ ಅನುಭಾವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದವರು. ಅವರ ಜೀವನದ ಘಟನೆ ಬರೀ ಒಂದು ಅಚ್ಚರಿಯ ಪ್ರಸಂಗವಲ್ಲ; ಅದು ಕಲ್ಯಾಣದ ಶರಣ ಚಳವಳಿಯ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಆಳಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉಜ್ವಲ ನಿದರ್ಶನ. ಬಸವಣ್ಣನವರ ಕೀರ್ತಿಯು ಎಷ್ಟು ದೂರ ಹರಡಿತ್ತೆಂಬುದಕ್ಕೆ, ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ ಎಂತಹ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಮಹಾತ್ಮರು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದರು ಎಂಬುದೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಮರುಳಶಂಕರದೇವರಂತಹ ಪರಮಪ್ರಸಾದಿಗಳ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವು ಬಸವಣ್ಣನ ಭಕ್ತಿವೃಕ್ಷದ ವೈಭವವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಬಸವಣ್ಣನವರ ಭಕ್ತಿವೃಕ್ಷದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಾಧಕರು ಸೇರಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಅನುಭವದಿಂದ ಆ ವೃಕ್ಷಕ್ಕೆ ಹೂವಾದರು; ಕೆಲವರು ಕಾಯಕದಿಂದ ಫಲವಾದರು; ಕೆಲವರು ದಾಸೋಹದಿಂದ ಅದರ ಬೇರುಗಳಿಗೆ ನೀರಾದರು; ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ವಿರಕ್ತಿಯಿಂದ ಅದರ ಆಕಾಶವನ್ನು ವಿಶಾಲಗೊಳಿಸಿದರು. ಮರುಳಶಂಕರದೇವರು ಆ ವೃಕ್ಷದ ಮೇಲೆ ಅರಳಿದ ಅಪರೂಪದ ಅನುಭಾವಪುಷ್ಪದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.
ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ತನ್ನ ಪರಮಪಕ್ವತೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದೆ. ಜ್ಞಾನವು ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ವಿರಕ್ತಿ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿದೆ. ಶಿವಸ್ಮರಣೆ ಉಸಿರಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತಿದೆ. ಕಾಯಕವು ಸಮರ್ಪಣೆಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರಸಾದವು ಅನುಗ್ರಹವಾಗಿದೆ. ಸತ್ಸಂಗವು ತೀರ್ಥವಾಗಿದೆ.
ಹೀಗಾಗಿ ಮರುಳಶಂಕರದೇವರ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಲೌಕಿಕ ಘಟನೆಯಾಗಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಶರಣರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜೀವನದ ಒಂದು ಗಂಭೀರ ರೂಪಕವಾಗಿ ನೋಡುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ.
ಮರುಳಶಂಕರದೇವರ ಜೀವನವು ಒಂದು ದೀಪದಂತೆ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದೆ. ಆ ದೀಪವು ತನ್ನ ಬೆಳಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ದೂರ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅವರ ಜೀವನವೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅವರನ್ನು ಕಂಡ ಮಹಾತ್ಮರು ಅವರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸಾರಿದರು.
ಆದುದರಿಂದ ಮರುಳಶಂಕರದೇವರು ಶರಣ ಪರಂಪರೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಒಂದು ಅನುಭಾವದ ಸಂಕೇತ, ಪರಮಪ್ರಸಾದದ ಪ್ರತೀಕ, ಮೌನಸಾಧನೆಯ ಮಹತ್ವದ ಸಾಕ್ಷಿ ಮತ್ತು ಶಿವಭಕ್ತಿಯ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಜೀವಂತ ರೂಪಕವಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಅವರ ಮಹಿಮೆ ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ಅದು ಮುಗಿಯದು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಜೀವನವೇ ಹೇಳಲಾಗದ ಅನುಭವದ ಭಾಷೆ. ಮಾಡಲಾಗದ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದವರು, ನೋಡಲಾಗದ ನೋಟವನ್ನು ಕಂಡವರು, ಸ್ತುತಿಗೆ ನಿಲುಕದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪಡೆದವರು, ಮುಟ್ಟಲಾಗದ ಅನುಭವವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದವರು, ಕೊನೆಗೆ ಬಟ್ಟಬಯಲಾದ ಶಿವಾನುಭವದಲ್ಲಿ ನಿಂತವರು — ಅವರೇ ಪರಮಪ್ರಸಾದಿ ಮರುಳಶಂಕರದೇವರು.
ಅಂತಹ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ನಮೋ ನಮಃ
ಬಸವ ಮೀಡಿಯಾ ವಾಟ್ಸ್ ಆಪ್ ಗುಂಪು ಸೇರಲು ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
https://chat.whatsapp.com/JtGWW38lyFrDf4kKL0aXGH
