ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಮತ್ತು ಮನುಸ್ಮೃತಿ: ಕನ್ನೇರಿ ಸ್ವಾಮಿಯ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಹೇಳಿಕೆ

ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ.

ಬೆಳಗಾವಿ

ಇತಿಹಾಸವೆಂಬುದು ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳ ಸಂಗ್ರಹವಲ್ಲ; ಅದು ದಾಖಲೆಗಳು, ಆಕರಗಳು, ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಸತ್ಯಶೋಧನೆಯಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಜ್ಞಾನದ ಭಂಡಾರ.

ಇತಿಹಾಸದ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವವರು ಮೊದಲು ಅದರ ಆಳವನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಧಾರ್ಮಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಚರಿತ್ರೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುವಾಗ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನಶೀಲತೆ ಇರಬೇಕು.

ಇಲ್ಲವಾದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರ ಹೇಳಿಕೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅನಗತ್ಯ ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ತಪ್ಪು ತಿಳಿವಳಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಗಂಗಾವತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಕನ್ನೇರಿ ಸ್ವಾಮಿ ಮಾಡಿದ ಭಾಷಣದ ಒಂದು ಹೇಳಿಕೆ ಇಂತಹ ಚರ್ಚೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.

ಡಾ. ಬಿ.ಆರ್. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರು ಮನುಸ್ಮೃತಿಯನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ ನಂತರ, ಅವರು ಸುಟ್ಟಿದ್ದು ಮೂಲ ಮನುಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲ, ಮೂಲಪಠ್ಯ ಬೇರೆ ಇದೆ ಎಂದು ಯಾರೋ ತಿಳಿಸಿದರಂತೆ.

ಅದಕ್ಕೆ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರು, “ಹೌದಾ, ನನಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಮೊದಲೇ ಮೂಲ ಮನುಸ್ಮೃತಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೇ ಮಂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ” ಎಂದರಂತೆ.

ಇದು ಕನ್ನೇರಿ ಸ್ವಾಮಿಯ ಮಾತಿನ ಸಾರಾಂಶ.

ಈ ಹೇಳಿಕೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಈ ಸಂಭಾಷಣೆಗೆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಆಧಾರವಿದೆಯೇ? ಮನುಸ್ಮೃತಿಯ ಮೂಲಪಠ್ಯದ ಕುರಿತು ಇಂತಹ ವಿವಾದವಿದೆಯೇ? ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಿಂತ ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ.

ಮಹಾಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಮನುಸ್ಮೃತಿ ದಹನ: ಒಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸತ್ಯ

1927ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 25ರಂದು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಮಹಾಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಡಾ. ಬಿ.ಆರ್. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಮನುಸ್ಮೃತಿಯನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ದಹಿಸಲಾಯಿತು. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಸುಡುವ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆಯ ಮೂಲಕ ಶೋಷಿತ ಸಮುದಾಯಗಳ ಮೇಲೆ ಹೇರಲಾಗಿದ್ದ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧದ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಮಹಾಡ್ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹದ ಮೂಲ ಆಶಯವೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೀರಿನ ಹಕ್ಕು ಮತ್ತು ಮಾನವ ಘನತೆಯ ಸ್ಥಾಪನೆ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರು ನಡೆಸಿದ ಹೋರಾಟದ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಘಟ್ಟವೇ ಮನುಸ್ಮೃತಿ ದಹನ.

ಈ ಘಟನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿವರಗಳು ಡಾ. ಬಾಬಾಸಾಹೇಬ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ Writings and Speeches, Volume 17, Part 1 ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿವೆ. ಅಂದರೆ ಇದು ಯಾರೋ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಕತೆಯಲ್ಲ; ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿತ ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಗಳಿಂದ ದೃಢೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಘಟನೆ.

ಮನುಸ್ಮೃತಿಯ ಪಠ್ಯಚರಿತ್ರೆ

ಮನುಸ್ಮೃತಿಯ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಅದರ ಪಠ್ಯಚರಿತ್ರೆಯನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮನುಸ್ಮೃತಿಯು ಪ್ರಾಚೀನ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ ಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಅದರ ರಚನಾಕಾಲ, ಕರ್ತೃತ್ವ, ಪಾಠಾಂತರಗಳು ಮತ್ತು ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳ ಕುರಿತು ವಿದ್ವಾಂಸರು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ.

ವಿವಿಧ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಠಭೇದಗಳಿರುವುದು ನಿಜ. ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪಠ್ಯಗಳ ಪ್ರಸರಣ, ನಕಲು ಮತ್ತು ಸಂಪಾದನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಉಂಟಾಗಿರುವುದೂ ಸಂಸ್ಕೃತ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಿತ ಸಂಗತಿ. ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸಂಸ್ಕೃತ ವಿದ್ವಾಂಸ ಪ್ಯಾಟ್ರಿಕ್ ಒಲಿವೆಲ್ ಅವರು ಮನುಸ್ಮೃತಿಯ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಆವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವಾಗ ವಿವಿಧ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ಪಾಠಭೇದಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಆದರೆ ಪಠ್ಯಭೇದಗಳಿರುವುದಕ್ಕೂ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರು ಸುಟ್ಟದ್ದು ನಿಜವಾದ ಮನುಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲ ಎಂಬುದಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ಕೃತಿಯ ವಿವಿಧ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಠಾಂತರಗಳಿರುವುದು ಸಹಜವಾದ ಪಠ್ಯಚರಿತ್ರೆಯ ಸಂಗತಿ. ಅದನ್ನೇ ನೆಪವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರು ಸುಟ್ಟದ್ದು ಮೂಲಪಠ್ಯವಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ಸಮರ್ಥನೀಯವಲ್ಲ.

ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಗತಿಯನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಭಾರತೀಯ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಸ್ಮೃತಿ ಮಾತ್ರವೇ ಏಕೈಕ ಸ್ಮೃತಿಗ್ರಂಥವಲ್ಲ. ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯಸ್ಮೃತಿ, ನಾರದಸ್ಮೃತಿ, ವಿಷ್ಣುಸ್ಮೃತಿ, ಪರಾಶರಸ್ಮೃತಿ ಮೊದಲಾದ ಅನೇಕ ಸ್ಮೃತಿಗ್ರಂಥಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ.

ಅವುಗಳ ಕಾಲ, ಕರ್ತೃತ್ವ, ವಿಚಾರಧಾರೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿವೆ. ಮನ್ವಂತರಗಳ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ, ಮನುಗಳ ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ಸ್ಮೃತಿಗಳ ರಚನೆಯನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸದೆ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ನೀಡಿರುವ ಸ್ಪಷ್ಟನೆ

ಈ ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ದಾಖಲೆ ಎಂದರೆ 1938ರಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತ ಟಿ.ವಿ. ಪಾರ್ವತೆ ಅವರಿಗೆ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರು ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನ.

ಮನುಸ್ಮೃತಿ ದಹನದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರು, ತಾವು ಮನುಸ್ಮೃತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ ದಹಿಸಿದ್ದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ತುಳಿದ ಅನ್ಯಾಯದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಆ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ದಹಿಸಿದೆವು ಎಂಬುದು ಅವರ ಮಾತಿನ ಸಾರಾಂಶ

ಈ ಸಂದರ್ಶನದ ವಿವರಗಳು Dr. Babasaheb Ambedkar: Writings and Speeches, Volume 17, Part 1 ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿವೆ.

ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರು ಮನುಸ್ಮೃತಿ ದಹನದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸ್ವತಃ ವಿವರಿಸಿರುವಾಗ, ಮೂಲಪಠ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನೇ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆಂಬ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಹೇಳಿಕೆಗೆ ಯಾವ ಅಧಿಕೃತ ದಾಖಲೆ ಇದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ.

ಇದುವರೆಗೆ ಈ ಸಂಭಾಷಣೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆ, ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಪ್ರಕಟಿತ ಬರಹ ಅಥವಾ ಅಧಿಕೃತ ಭಾಷಣದ ಉಲ್ಲೇಖ ಲಭ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಅದನ್ನು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ನೈಜ ಹೇಳಿಕೆಯೆಂದು ಸಮಾಜದ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸಮಂಜಸ?

ಸಂವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಮನುಸ್ಮೃತಿ: ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ನೆಲೆಗಳು

ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಮೂಲಭೂತ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನವು ಸಮಾನತೆ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಸಹೋದರತ್ವದ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆ. ಡಾ. ಬಿ.ಆರ್. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರು ಸಂವಿಧಾನ ಕರಡು ಸಮಿತಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಅದರ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದರು.

ಮನುಸ್ಮೃತಿಯನ್ನು ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸುವುದಾಗಿ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರು ಹೇಳಿದರೆಂಬ ಮಾತು ಅವರ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಪಾತ್ರದ ಕುರಿತು ತಪ್ಪು ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಸಂವಿಧಾನ ರಚನೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ, ಸಂವಿಧಾನ ಸಭೆಯ ಚರ್ಚೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಸ್ವಂತ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರೆ ಈ ಎರಡೂ ವಿಚಾರಗಳ ನಡುವಿನ ಮೂಲಭೂತ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಕಡೆ ಜನ್ಮಾಧಾರಿತ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿದ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಚಿಂತನೆ; ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಎಲ್ಲ ನಾಗರಿಕರಿಗೂ ಸಮಾನ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಖಾತರಿಪಡಿಸುವ ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯ. ಇವೆರಡರ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವುದು ಜ್ಞಾನಪರವಾದ ನಡೆ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಧ್ಯಯನವಿಲ್ಲದ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಏನನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ?

ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗೌರವದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮುಖಂಡರು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಅವರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಜನರು ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಂಬುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಂತಹ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವವರು ಯಾವುದೇ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುವ ಮೊದಲು ಅದರ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಅಗತ್ಯ.

ಅಧ್ಯಯನವಿಲ್ಲದ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಅವು ಸತ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ವೇದಿಕೆಯ ಗಾಂಭೀರ್ಯವೂ ಒಂದು ಹೇಳಿಕೆಗೆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಪ್ರಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ವೇಷಭೂಷಣ, ಪೀಠದ ಹಿರಿಮೆ, ಅನುಯಾಯಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಥವಾ ಮಾತಿನ ಪ್ರಭಾವ ಇವು ಯಾವುದೂ ಜ್ಞಾನದ ಪರ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲ.

ಕನ್ನೇರಿ ಸ್ವಾಮಿಯ ಈ ಹೇಳಿಕೆಯೂ ಅಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಆಸ್ಪದ ನೀಡಿದೆ. ಅವರು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಸಂಭಾಷಣೆಗೆ ಮೂಲ ದಾಖಲೆ ಯಾವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಬೇಕು. ಅಂತಹ ದಾಖಲೆ ಇದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಸಮಾಜದ ಮುಂದಿಡಲಿ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸತ್ಯವೆಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಬೇರೆ; ಅವರು ಹೇಳಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಾತೀತ ಸತ್ಯವೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಬೇರೆ.

ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರಸ್ತುತ

ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಕವಿ ಕುವೆಂಪು ಅವರ ವಿಚಾರಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಶಾಸ್ತ್ರ, ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಅವು ಪ್ರಾಚೀನವಾದವು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರಶ್ನಾತೀತವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಾರದು. ಕಾಲದ ಅರಿವು, ವೈಚಾರಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮನೋಭಾವದ ಮೂಲಕ ಅವುಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ಕುವೆಂಪು ಅವರ ವಿಚಾರಧಾರೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಆಶಯ.

“ಯಾವ ಕಾಲದ ಶಾಸ್ತ್ರ ಏನು ಹೇಳಿದ್ದೇನು?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ವೈಚಾರಿಕ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಇಂದಿನ ಸಮಾಜಕ್ಕೂ ಅತ್ಯಂತ ಅಗತ್ಯ. ಕಾಲ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ, ಸಮಾಜ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮೌಲ್ಯಗಳು ವಿಕಾಸಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಗ್ರಂಥವನ್ನಾಗಲಿ, ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನಾಗಲಿ, ಪರಂಪರೆಯನ್ನಾಗಲಿ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವ ಮನೋಭಾವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೇಳದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಹೇಳುವುದು, ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಗಳಿಲ್ಲದ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿಜವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುವುದು ಮಾತ್ರ ಸರಿಯಾದ ಬೌದ್ಧಿಕ ಕ್ರಮವಲ್ಲ

ಯಾರೇ ಆಗಿರಲಿ, ಯಾವ ಧರ್ಮದವರೇ ಆಗಿರಲಿ, ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಪೀಠಾಧಿಪತಿಗಳೇ ಆಗಿರಲಿ, ಅವರು ಹೇಳುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಸಮಾಜಕ್ಕಿದೆ. ಅದೇ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸೌಂದರ್ಯ; ಅದೇ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಸಮಾಜದ ಲಕ್ಷಣ.

ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ.

ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿಪೂಜೆಯಲ್ಲ, ವಿಚಾರಪೂಜೆ; ಅಂಧಾನುಕರಣೆಯಲ್ಲ, ವಿವೇಕಪೂರ್ಣ ಅಧ್ಯಯನ; ವದಂತಿಗಳಲ್ಲ, ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸತ್ಯ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯುವ ಮತ್ತು ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯವೇ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಸಂಕೇತ.

ಮನುಸ್ಮ್ರತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕನ್ನೇರಿ ಸ್ವಾಮಿಗೆ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು

ಬಸವ ಮೀಡಿಯಾ ವಾಟ್ಸ್ ಆಪ್ ಗುಂಪು ಸೇರಲು ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
https://chat.whatsapp.com/HhJYSZVofEgD6VIx5ufPBU